“Çaresiz kaldığım zamanlarda gider , bir taş ustası bulur , onu seyrederim Adam belki yüz kere vurur taşa Ama değil kırmak, küçücük bir çatlak bile oluşturamaz Sonra birden , yüz birinci vuruşta taş ikiye ayrılıverir İşte o zaman anlarım ki ; taşı ikiye bölen o son vuruş değil, ondan öncekilerdir ”
ŞANS,HAK ETMEYENLERİ DE YÜCE VE ERDEMLİ İNSANLARIN KADEMESİNE YÜKSELTİYORMUŞ GİBİ GÖRÜNEBİLİR;AMA,EN KÖTÜ VE EN ŞANSSIZ ANLARDA,ASİL VE ERDEMLİLİĞİN RUHU KENDİNİ MUTLAKA BELLİ EDER!